De naakte waarheid
De serre van de Cornelius Musiusschool lijkt een tropische kas. Het is behoorlijk warm en langs de wand staan hoge planten. We worden welkom geheten door Julian Gypens. Hij vraagt ons of we voorkeur hebben voor de Vlaams- of Engelstalig versie van zijn voorstelling. Beide talen beheerst hij perfect, aangezien zijn moeder Iers is en zijn vader Belgisch. We kiezen voor Vlaams.
We zitten in een halve cirkel om hem heen, wat hem de uitspraak ontlokt: “Het lijkt wel een AA-meeting.” Dat wordt nog versterkt door een voorstelrondje. Julian spreekt een paar mensen in het publiek aan, die toevalligerwijs een interessant verhaal hebben over hun dagelijks leven. Julian is een snelle denker en handig met improviseren. Is de voorstelling eigenlijk al begonnen? Jazeker, we zitten er middenin.
We hebben het over de verschillen tussen Nederland en België. Over fietsen, bijvoorbeeld. Nederlanders vinden zichzelf goede fietsers. Daar heeft Julian een andere mening over: fietsen in Nederland is gemakkelijk, vanwege de goede infrastructuur. Als je door Brussel kan fietsen, dán ben je pas een goede fietser.
Terwijl de interactie met het publiek gaande is, beweegt Julian zich op een manier die passend is bij een danser. Dat is hij ook. Gaandeweg gaat het gesprek een persoonlijke kant op. Hij vertelt over zijn tijd op de dansacademie, waar hij Hedendaagse Dans studeerde. Vanwege een moeilijke verliefdheid, vertrok hij naar Zwitserland om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Daar sloeg het noodlot toe: hij viel van een berg en brak zijn rug.
Zonder daar dramatisch over te doen, vertelt Julian dat hij ook een andere beperking heeft: hij is de connectie met zijn achterwerk kwijt. Julian werd geboren met een groot aantal moedervlekken. Eén ervan zat op zijn achterwerk en is, vanwege hoge kans op kanker, preventief verwijderd. Hierdoor heeft hij totaal geen vet op zijn kont. Zelfs een stoel met dikke kussens is oncomfortabel voor hem om over een fietszadel maar te zwijgen.
Julian vraagt zich soms af waar zijn kont gebleven is. Zomaar in de vuilnisbak? Of is zijn kont ergens aanwezig en kijkt ‘zij’ naar dezelfde maan? Het is een absurde gedachte, die Julian gedetailleerd heeft uitgewerkt. Uiteindelijk krijgen wij zijn kont op een bijzondere wijze te zien.
Onder de zelfspot (die op geen enkel moment pathetisch wordt) en het absurdisme schuilt een uitermate persoonlijke voorstelling. En bovendien een knappe samensmelting van dans, vertelkunst en stand-up comedy.
Tekst: Marie-Jet Eckebus
Beeld: Hans Dunlop
