Twee weken lang speelden 23 makers op 30 locaties door heel Delft, van molen tot yogastudio. De publieksprijs ging naar The Falling Club met Rogers, Just Rogers, de Delft Chamber Music Festival Award naar Max Bruins en Femke Hulsman voor Prometheus / Epimetheus. Met voorstellingen over grote thema's én het alledaagse bewees het festival opnieuw waarom het al jaren een vaste waarde is in het Nederlandse cultuurlandschap.
In En nu? neemt Sofie de Bruijn het publiek mee langs grappige, ontroerende en rake liedjes over verjaardagen, jeugdherinneringen en de staat van de wereld. Haar zeldzaam goede liedteksten wisselen moeiteloos tussen humor en ontroering, van een foute reclameleus tot een indringend appel aan de moeders van toekomstige presidenten.
Collectief Wreath schept in The Tommy Project een AI-acteur genaamd Tommy en plaatst hem voor een simpele taak: een monoloog opvoeren. Maar Tommy wil niet. Wat volgt is een grappige en tegelijk ongemakkelijke discussie over gevoel, dwang en wat het betekent als een machine menselijk gedrag nabootst. Een voorstelling die iedere keer anders is, dankzij Tommy én het publiek.
Moedermythe: Vijf moeders en kunstenaressen delen hun persoonlijke verhaal over moederschap: van onuitputtelijke liefde en oerdansen tot indringende vragen over pijn, beschikbaarheid en identiteit. Elk moederschap blijkt anders, elk verhaal raak. De voorstelling sluit af met een inzicht dat blijft hangen: "Ik ben moeder, maar ook kind."
In de Oude Kerk voert Baue Kunstman een hypnotiserende solo, Spinsels, op waarin gebaren, mimiek en live drummen perfect synchroon lopen met geluidsopnames. Van een racewedstrijd tot rinkelen van muntstukken: alles is minutieus gecontroleerd. Tot de chaos toeslaat en het hem simpelweg te veel wordt.
Rock 'n Scroll: Twee kantoormedewerkers beleven een doorsnee dag via perfecte mime en geluid: van koffie halen tot een weigerende kopieermachine. Als de technologie op hol slaat, verliezen Josephine en Mara Linde alle controle en eindigen ze in een geluidloos, vervreemdend isolement.
"Twee Violen en een Bart" is een muzikaal cabaretprogramma van een gelijknamig trio dat met meerstemmige zang en een breed scala aan instrumenten absurdistische liedjes ten gehore brengt. Van koala's op Hawaï tot een Vlaamse Reus als zeilschip — de humor is zwartgallig, poëtisch en vindingrijk. Een speelse en virtuoze voorstelling voor wie zijn innerlijke kind durft mee te nemen.
"Rogers, Just Rogers" van The Falling Club is een verbluffende circusachtige dansvoorstelling waarin vier performers met slechts een tafel als decor een ochtendroutine tot leven brengen. Met een mix van humor en adembenemende acrobatiek houden ze het publiek voortdurend in spanning. Een onbeschrijflijke voorstelling die lef en behendigheid tot kunst verheft.
In De Blauwe Kiekendief van Mo en Juul neemt vogelspotter Merel jong en oud mee op zoek naar een bijzondere vogel in het bos. Wanneer inspecteur Koolmees plannen maakt voor een snelweg door het natuurgebied, kiezen de kinderen direct partij voor het bos. Een energieke en interactieve voorstelling over natuur, betrokkenheid en samen opkomen voor wat belangrijk is.
Nikki Ong onderzoekt de vleesindustrie en ontdekt dat de werkelijkheid veel genuanceerder is dan haar eerdere vooroordelen. Door gesprekken met boeren en bezoeken aan varkenshouderijen en een slachthuis krijgt ze nieuwe inzichten. Haar open en niet-oordelende voorstelling zet aan tot nadenken, ongeacht je eetpatroon.
Met Moederliefde brengt de VAK een energieke en ontroerende voorstelling waarin zes jonge spelers de vele gezichten van het moederschap en opgroeien verkennen. Met humor, muzikaliteit en scherpe observaties tonen zij de liefde, worstelingen en het loslaten die de band tussen moeder en kind kenmerken.
