Precisie en chaos

Bij binnenkomst in de Oude Kerk horen we een soort wekker die met tussenposes klinkt. Onder het spreekgestoelte staat een tafel. Op de achtergrond beweegt een man. Hij kijkt verwonderd rond en maakt telkens dezelfde gebaren. De man komt op ons af. Hij zegt een paar zinnen in het Engels en herhaalt deze woorden telkens. De gebaren die hij maakt, komen overeen met de woorden die hij spreekt. Terwijl hij op een djembé trommelt, bootst hij geluiden van racewagens na. Aha, dit gaat over een racewedstrijd. Dat bedoelde hij dus met de ‘head to head’ die om precies 1 uur van start zou gaan. 

De man neemt plaats aan de tafel en drumt met zijn handen op het tafelblad. We horen het rinkelen van geld. Een denkbeeldig muntstuk springt op en de man grijpt het. Deze handelingen herhalen zich. Het drummen en grijpen van de muntstukken heeft een haast hypnotiserende werking. Synchroon aan het live drummen loopt een opname met geluidseffecten.

Hierna wordt de geluidsopname chaotisch. We horen stemmen en verschillende geluiden die achteruit worden afgedraaid. De man maakt rusteloze bewegingen. Het is een secure gebarentaal perfect synchroon met de opname. Er worden getallen genoemd in diverse talen. De man blijft bij ‘one’ steken. Hij blijft het herhalen, totdat hij moedeloos wordt en zijn hoofd laat hangen. Het wordt hem teveel.

Baue Kunstman maakte voor deze voorstelling gebruik van drie composities: ‘Corps à Corps’ van Georges Aperghis, ‘Time and money’ (waarvan hier alleen het gedeelte ‘money’ werd gebruikt) van Pierre Jodlowski en ‘Aphasia’ van Mark Applebaum. Net als bij ‘Rock ‘n’ Scroll’ van Josephine en Mara Linde, draait het bij Baue Kunstman om minutieuze precisie. Precisie in gebaren, bewegingen en mimiek. Met een extra applaus voor de technicus voor het exact instarten van de geluidseffecten. 

Tekst: Marie-Jet Eckebus 
Beeld: Maurice Gemmeke