Zeldzaam goede teksten

Wat een gezelligheid aan de Coenderstraat! Er worden feesthoedjes uitgedeeld, slingers opgehangen en ballonnen worden het publiek in getikt. Sofie de Bruijn is namelijk jarig. Nou ja, niet écht en ze is trouwens niet graag jarig. Ze vreest voor het familiefeest wat elk jaar nogal ongemakkelijk is. In een lied legt ze uit waarom.

Sofie stelt zich nader voor en vertelt welke opleidingen ze heeft gevolgd. Eén school stond in Den Bosch en op haar weg van het station naar de locatie kwam zij langs een plastisch chirurg met een nogal foute reclameleus op de gevel. Het inspireerde haar tot het humorvolle lied ‘Praktijk het Sneetje’.

Sofie vertelt dat Karin Bloemen haar grote voorbeeld is. Ze zingt één lied dat ze via Karin heeft leren kennen: ‘Je t’aime’. Sofies stem komt hiermee geheel tot zijn recht. Het is een prachtig nummer, maar de liedteksten die Sofie zelf schreef, doen daar niet voor onder.

Bij een lied over haar fijne jeugd begeleidt ze zichzelf op de vleugel. Het gaat over de keukentafel en wat er allemaal rond die tafel gebeurde. Daar werd stift van gezichtjes afgepoetst en later Franse woorden geleerd. Elk krasje op het tafelblad heeft een verhaal. Ik heb zelden een gezinssituatie zó mooi, beeldend en ontroerend horen vertolken.

Sofie staat stil bij de situatie in de wereld. Wat is de oplossing voor het probleem? Hoe voorkomen we oorlogen? Misschien moeten we ons wenden tot de moeders van toekomstige presidenten. ‘Leer hem wachten. Geef hem geen veto. Leer hem in alle grootheid achteraan te staan’, zijn een aantal van haar adviezen verpakt in een lied. Het is zó raak, dat het publiek doodstil is.

De stilte wordt verbroken door een wat luchtiger kijk op de zaak. Stel dat Nederland in oorlog verwikkeld raakt, wie sturen we dan naar het front? Ali B.? Willem Alexander? Misschien is ome Harry een optie? We mogen het refrein meezingen.

Ik heb van Sofie de Bruijn en haar begeleider genoten met een glimlach op mijn gezicht. Wat een muzikaliteit en wat een zeldzaam goede liedteksten. Het is voor mij de laatste voorstelling die ik zie dit jaar en het is een waardig afsluiting van het Delft Fringe Festival 2026.

Tekst: Marie-Jet Eckebus
Beeld: Jurjen Bolsenbroek