Opgeslokt door technologie

In de Sigarenfabriek staat een aantal panelen met foto’s van kantoorobjecten: een keukenblok, een prullenbak, een kopieermachine en een kastje met dossiermappen. Achter een paneel komt een schoonmaakster tevoorschijn. Op een geluidsopname horen we haar voetstappen, we horen hoe ze met een zeem de ramen lapt. Al haar bewegingen zijn perfect synchroon met de geluiden op de band. Het publiek kijkt minutenlang gebiologeerd naar de bewegingen van de schoonmaakster. Alledaagse bewegingen. Herkenbare bewegingen.

Achter een ander paneel komt een kantoormedewerker vandaan. Ze groeten elkaar: “Bonjour”. De kantoormedewerker haalt koffie uit de automaat. Ook dit wordt volledig gemimed met bijbehorende geluiden. De schoonmaakster verdwijnt achter een paneel en komt later als een tweede kantoormedewerker tevoorschijn. Ze gaat aan de slag met de kopieermachine, maar het ding wil niet meewerken. Samen met haar collega drinkt ze een kopje koffie. Ze houden een nietszeggend babbeltje dat telkens onderbroken wordt door het geping van binnenkomende appjes.

Zo te merken is dit een doorsnee dag op kantoor. Oppervlakkig contact met een collega, de kopieermachine die telkens weigert, binnenkomende apps, een Teamsmeeting. En dit alles alleen met gebaren, begeleid door geluiden. Totdat de dagelijkse sleur wordt doorbroken.

We horen ‘The Lion sleeps tonight’. Een kantoormedewerker spoort de bron van het muziekje op en stopt het weg. Nee, er is geen plaats voor de jungle op kantoor!

De andere kantoormedewerker stoeit met de kopieermachine. Ze krijgt het ding niet aan de praat. Dan gaat het helemaal mis. Er komt rook uit de machine. Maar dat niet alleen: ook de mensen slaan op tilt. Ze hebben geen controle meer over zichzelf. De technologie neemt hun leven over.

We horen willekeurige geluidsfragmenten (alsof iemand aan het scrollen is), waarop de twee oncontroleerbaar dansen. Opeens bevinden ze zich in een isolement. In tegenstelling tot het voorgaande, gebeurt nu alles in complete stilte. Ze schreeuwen geluidloos om hulp en proberen uit te breken, maar dat lukt niet.

Wat de speelsters Josephine en Mara Linde doen, is niet alleen komisch en vervreemdend het is ook bijzonder knap om bewegingen zó synchroon met een bandopname te laten verlopen.

Tekst: Marie-Jet Eckebus
Beeld: Maurice Gemmeke