Volwassen theater
Bij binnenkomst van Yogastudio Flow, wordt ons verzocht onze schoenen uit te trekken. In het halletje waar het publiek zich heeft verzameld is het bloedheet. In de yogazaal is het gelukkig weldadig koel. We mogen op stoelen plaatsnemen of desgewenst op een matje.
Op houten blokken zitten zes jonge meiden in het zwart/wit gekleed als een tableau vivant. Het nummer ‘History repeating’ wordt ingestart en de meiden komen in beweging. Vanaf één van de blokken geeft een jonge speelster een opsomming waaraan de perfecte moeder moet voldoen. “En als dat niet zo is, dan heeft ze gefaald,” luidt de conclusie. De eerste grappige oneliner is een feit. Het publiek lacht.
De voorstelling gaat bruisend van enthousiasme van start. En dat enthousiasme wordt vastgehouden door de spelers, de volle 30 minuten lang. De vier jongste spelers zijn tussen de 10 en 17 jaar, de twee anderen zijn jongvolwassen. In een aaneenschakeling van scènes spelen ze allemaal afwisselend moeder, dan wel kind. Een hele reeks verschillende moeders trekt aan ons voorbij: beschermende moeders, controlerende moeders, liefhebbende moeders, alleenstaande moeders. Een moeder die het verschrikkelijk vindt dat haar dochter een vriendje heeft of een moeder die dat juist gewéldig vindt.
De kinderen stellen vragen. Alledaagse vragen, zoals “Mag ik een hond?” Of lastige vragen als: “Mag ik blijven leven?” De antwoorden van de moeders zijn dooddoeners: “Vraag dat maar aan je vader.” “Neehee!” of “Wát denk je zelf?” “Ik haat je!” roept de tienerdochter. Moederschap is beslist niet gemakkelijk en de moeders worden er af en toe moedeloos van.
Tussen de scènes is er een rustpunt wanneer één van de jongere meiden een prachtig liedje zingt over nieuwsgierigheid en loslaten. Het kind is er al lang aan toe om losgelaten te worden, maar voor een moeder is en blijft dat moeilijk.
“Mam, ik ga,” zegt de dochter die op kamers gaat. Moeder probeert haar zo lang mogelijk bij zich te houden. Wil ze écht geen bordje soep? Die lekkere waar ze zo gek op is? De dochter bedankt. Ze wil op eigen benen staan.
Deze geweldige voorstelling is in vijf weken tijd in elkaar gezet, op basis van improvisatie. Het heeft humor, vaart, enthousiasme en zit goed in balans. Dit gaat verder dan ‘kijk ze eens leuk spelen, die kids’. Dit is een volwassen voorstelling, met getalenteerde jonge mensen die zó goed zijn dat volwassen spelers er een voorbeeld aan kunnen nemen.
