Jokken tegen de slechterik
In een grote, hoge ruimte in het Huis van Delft staan een paar rijen stoelen opgesteld. Dichtbij de stoelen staat een (decor)boom. Verderop staat een robot. De kinderen die met hun begeleiders binnenkomen, hebben in eerste instantie meer aandacht voor de robot. Maar die is geen onderdeel van de voorstelling, de boom wél.
We worden welkom geheten door een overenthousiaste vogelspotter. Ze is in het groen gekleed en heeft een verrekijker om de nek. Haar naam is toepasselijk: Merel. Merel vertelt over het bos en haar opa, die ook vogelspotter was. Van hem heeft ze de liefde voor vogels meegekregen. Wij zijn de eerste groep die Merel gaat rondleiden door het bos. We gaan met name op zoek naar de Blauwe Kiekendief. Uiteraard beschrijft Merel de Blauwe Kiekendief uitgebreid, zodat we hem herkennen aan zijn uiterlijk en zijn roep. Om de vogel te lokken heeft Merel vogelvoer meegenomen. O nee, wat dom! Het vogelvoer ligt nog in haar fietstas. Ze gaat het even halen.
Zodra Merel weg is, komt een ander personage in beeld. Ze draagt een blauwe helm, een blauwe stropdas, een grote gele bril (daarmee lijkt ze op de beschrijving van de Blauwe Kiekendief) en ze heeft een klembord en een rolmaat bij zich. Deze inspecteur Koolmees brengt het bos in kaart omdat er een snelweg doorheen moet. De kinderen zijn collectief verontwaardigd en een jongetje roept: “Dat kan niet! Dit is het bos!” Vanaf dat moment is inspecteur Koolmees de slechterik. Wanneer Koolmees vraagt of ze de Blauwe Kiekendief gezien hebben, is hun antwoord een luid “ja!” Ze hebben er geen moeite mee om te jokken tegen de slechterik!
Merel weet Koolmees ervan te overtuigen dat het bos moet blijven, maar Koolmees kan de beslissing niet terugdraaien. Om toch een positieve wending aan het verhaal te geven, start Merel een handtekeningenactie. Iedereen mag zijn handtekening, of naam of een tekening op een stuk karton zetten en Merel brengt het naar de burgemeester.
Het is leuk te merken dat alle kinderen het bos prevaleren boven de snelweg. Zelfs al doet Koolmees haar best uit te leggen hóe belangrijk die weg is.
Merel wordt met veel energie gespeeld, wat passend is voor de rol. Ze krijgt de kinderen (én volwassenen) gemakkelijk mee in haar spel. Koolmees zet een lekkere vette karikatuur neer van een zakelijke inspecteur. De voorstelling is vooral leuk voor kinderen tussen de 5 en 7 én voor volwassenen.
Tekst: Marie-Jet Eckebus
Beeld: Elise van der Zanden
