Lef en leningheid

Hal015 is goed gevuld. Een gastvrouw van het theater doet het zijgordijn open en een ‘hoge mevrouw’ komt binnen. Te zien zijn een lange, zwarte jurk en daarboven een hoofd. Het is een vrouw op stelten, vermoed ik. Aan een tafel maakt een andere vrouw haastig een ontbijt klaar. Is de hoge vrouw de moeder en de andere vrouw haar kind? Dat zou kunnen. Uit een krakende radio klinkt een oubollige reclame met een gedragen stem. Het gaat over een gezonde start van de dag met cornflakes (wellicht een verwijzing naar de winnaars van vorig jaar). Ook wordt de vraag gesteld: “Wat kan je vandaag doen voor je omgeving?” En de stem zegt zalvend: “Hebben we niet allemaal een eigen schema?”

De ‘hoge vrouw’ is plotseling ingekort en onder haar lange jurk steken benen. Nee, ze stond niet op stelten. Ze bestond uit drie op elkaar staande mensen! In totaal bewegen zich vier dansers op het podium: drie vrouwen en een man. Ze zijn bezig met een ochtendroutine, maar komen niet erg op gang. Ze blijven steken in heen en weer schommelende bewegingen. Op de achtergrond wordt de tafel gemanipuleerd door één van de vrouwen. De man verdwijnt achter de tafel en komt opeens tevoorschijn, terwijl zijn schoenen onder de tafel blijven staan. Een grappig trucje, zoals er meer humor in deze voorstelling zit.

Na een redelijke rustige start, begint de voorstelling een enorme vaart te krijgen. De dansers dwarrelen, duiken, vliegen, klimmen, vallen en draaien voor onze ogen. Het is haast onvoorstelbaar wat we aan acrobatische toeren zien. Regelmatig houdt het publiek de adem in. Wat een lef hebben deze mensen! Met alle gemak van de wereld doen ze halsbrekende toeren. Tussendoor maken ze wat grappige opmerkingen in het Engels tegen het publiek. Alsof dit hun dagelijkse routine is. Gewoon, een doorsnee dagje op kantoor.

Aan het eind van deze doorsnee dag komen de vier weer ‘thuis’. De bewegingen worden wat rustiger. De krakende radio staat weer aan. “I’m proud,” horen we zeggen. “Today I feel fine. Mother is pleased.” Twee vrouwen maken zich klaar voor de avond. Ze maken elkaars haar los en wassen zich. Ondertussen babbelen ze gezellig met elkaar in een taal die we niet verstaan. Ze gaan aan tafel zitten. De andere twee uit het gezelschap fungeren als stoelen. Ze worden door de twee pratende dames als voorwerpen gebruikt.

Dan klinkt er muziek uit de radio, een wals. Voor het eerst tijdens deze voorstelling wordt er op muziek gedanst. Ik had het niet eens gemist.

“Rogers, just Just Rogers” is een ongelofelijke voorstelling. Het is niet samen te vatten of uit te leggen. Een soort Cirque du Soleil, maar dan met slechts een tafel als decor. Hoe maak je zo’n voorstelling? Na afloop stel ik deze vraag aan twee van de dansers. “Het ontstaat in je hoofd en dan ga je het uitproberen,” is het antwoord. Je moet het maar kunnen én durven!

Tekst: Marie-Jet Eckebus

Beeld: Elise van der Zanden